Títulos em Psicológico

Ünlü yazar Gustav von Aschenbach, dinlenmek ve zihnini toparlamak için Venedik’e gelir. Ancak burada karşılaştığı “kusursuz güzellik”, onda beklenmedik bir sarsıntı yaratır; hayranlık, giderek kontrol edilemez bir takıntıya dönüşür. Şehrin üzerinde dolaşan gizli bir salgın tehdidi, Aschenbach’ın iç dünyasındaki çözülmeyi daha da hızlandırır. Güzellik, arzu ve sanat arasında sıkışan bir insanın sessiz yenilgisi… Venedik’te Ölüm, Thomas Mann’ın zarif diliyle; tutkunun, itibarın ve iradenin nasıl kırılabileceğini çarpıcı biçimde anlatan modern bir klasik.

Değişen Kafalar’da Thomas Mann, kadim bir Hint hikâyesinden yola çıkarak kimliğin en kırılgan yerini hedef alır: “Ben” dediğimiz şey, akılda mı yaşar, bedende mi? Bir kaza sonucu başlar yer değiştirir; sevgi, sadakat ve tutku ise bu beklenmedik değişimin içinde yönünü kaybeder. Aynı yüz, başka bir zihinle; aynı zihin, başka bir bedenle yaşamak zorunda kalınca, aşk bile kendi gerçeğini sorgulamaya başlar. Mann’ın ironisi, anlatının her kıvrımında hissedilir: Kahramanlar “doğru” olanı ararken, okur da bir sorunun etrafında dönüp durur. Seçim kime aittir?

Tonio Kröger, iki dünyanın eşiğinde büyümüş bir ruhtur: Bir yanında disiplinli, “doğru” ve güvenli burjuva hayatı; diğer yanında ise düzensiz, yalnız ve yakıcı bir çağrı gibi duran sanat. Çocukluğundan beri içinde taşıdığı bu ikilik, onu ne tam olarak ait kılar ne de bütünüyle özgür bırakır. Tonio’nun kalbinde iz bırakan ilk dostluklar ve ilk hayranlıklar, yıllar geçse de silinmez. Çünkü bazen insan, en çok “normal” olanı özler; ama ona yaklaşınca da nefes alamaz.

Frau Rosalie von Tümmler, yılların sessizliğini düzenle, ölçüyle ve “olgunluk” denen kabulle taşımayı öğrenmiş bir kadındır. Ta ki bedeninin ona oynadığı tuhaf oyun başlayana dek… Önce küçük bir belirti, sonra umutla karışık bir sevinç: Rosalie, doğanın ona beklenmedik bir “yeniden gençlik” armağanı sunduğuna inanır. Bu değişim, yalnızca bedenini değil, kalbini de uyandırır; yaşamın geç kaldığı sanılan ihtimalleri bir anda önüne serer. Fakat her mucizenin gölgesinde bir gerçek saklıdır. Rosalie’nin “yeniden doğuş” sandığı şey, aslında başka bir gerçeğin habercisi olabilir.

Stefan Zweig, “Korku”da günlük yaşamın sıradan görünen perdesi arkasında saklanan endişeleri çarpıcı bir şekilde işliyor. Ufak bir hatanın insanın tüm dengesini nasıl altüst edebileceğini, en beklenmedik anlarda nasıl bir hesaplaşmaya dönüşebileceğini gösteriyor. Evlilik, toplum baskısı ve vicdan arasındaki zorlu mücadelede, kahramanımızın korkularını adım adım soluyor; her sayfada onunla birlikte çıkış yolu arıyoruz. Zweig’in üslubu, duygu yoğunluğunu yavaş yavaş artırarak okuru hikâyenin içine çekiyor ve karakterin çırpınışını paylaşmamızı sağlıyor.

Kızıl, derin duyguların, sırların ve dramatik olayların gölgesinde gelişen bir aşk hikayesini anlatıyor. İki farklı dünyadan gelen iki insanın, imkansız görünen bir bağ kurarak birbirlerine olan tutkularını keşfetmeleri… Ancak, geçmişin gölgeleri ve toplumsal baskılar, onların mutluluğunu tehdit ediyor.

Esirlikten kurtulan ama hürriyetin tadına varamayan Cengiz Dağcı'yı anlatır. "Yurdunu kaybeden adam için hürriyetin bile bir manası kalmadığını şimdi anlıyorum. İçinde doğduğum, gülüp oynadığım yerlerde benim dilim konuşulmuyor artık. Bir zamanlar, o topraklarda dilimi konuşan insanların ne olduklarını da bilmiyorum. Son fırtına, ağacı devirdi. Bizler, uçurduğu birkaç yaprak, boşlukta yolunu şaşırmış, ümitsiz ve şaşkın, meçhul bir geleceğe doğru, yalpa vurup duruyoruz.

'Ağlamak uğradığımız felaketlere karşı vücudumuzda kalan gücün çığlığıdır. Ağlayamadığımız zamanlar, bizde o gücün de yok olduğu zamanlardır ki onun yerine geçen etkili sessizlik, en şiddetli acının yarattığı göz yaşlarından daha yakıcıdır. Dilber artık kaçacak, artık firar edecek, fakat gecenin devlere mahsus müthiş azametli siyah kanatlarının altı böyle küçük bir mahluk için güvenli olamaz. Gidecek ama nereye? Kendince meçhul olan bir kuvvetin şevkiyle bir şey arayacak...

Aynı kişi gündüz saygın ve ünlü bir doktor, geceleri ise bir serseri ya da katil olabilir mi? Ya da insanın içinden kötülüğü çıkarıp, sadece iyiliği bırakabilseydik ne olurdu? Bu mümkün müydü? Yayınlandığı dönem çok ses getiren ünlü yapıtın birçok tiyatro, müzikal ve film uyarlamaları da yapıldı. Şimdi ise Seslekitap kalitesiyle sizinle, iyi dinlemeler!

"Bana, 'Sen kimsin?' diye sormayın. Ömrü azıcık kalmış bir HİÇ'im. Ben, hiçbir şeyim, hiçbir şeyim. Yürek vermediğiniz, ta içinize erişemez. İnsanlara baktım ki her biri kendisine bir sevgili edinmiş. Kimi kadın, kimi erkek. Bazısı nefis, bazısı da heva. Kimi mal, kimisi de şöhret. Herkes o sevgiliyle ölüm anına kadar beraber olabilmiş, bazısı da kabrin başına kadar beraber bulunabilmiş, toprağa verilince ona veda etmiş. Herkes sevgilisini karanlık bir kuytuya bırakıp geri dönüyor. Düşündüm. Kendime öyle bir sevgili bulayım ki, hayatımda ve vefatımda benimle beraber olsun.